کـــلاف مثل کــــاف

اون روی سگ ســکه

baffled — Thu, 31 Dec 2009 08:25:18 GMT

معمولاً در زمان انتخاب یک دوست یا شروع یک رابطه و آشنایی، با رفتارها و برخوردهای متعارف و خوب روبرو هستیم. آدمها خوب، شاد، رمانتیک، مشتاق، پرانرژی و مثبت اندیش، خوش برخورد و بزله‌گو، صبور و محترم هستن. این نوع برخوردها میتونه به مقتضیات رابطه تا سالها هم ادامه داشته باشه و ما همواره خوب وبزرگوار باشیم و دیگران هم همیشه در چشم و دل ما جا داشته باشن. حتی میشه بعد از گذشت ماهها از شروع یک رابطه با هر برخورد، خوبی‌ها و زیبایی‌های تازه‌ای در وجود و شخصیت طرف مقابل کشف کرد و شیفته‌تر شد.

این طبیعیه که ما دوست نداریم عیب و ایرادهای ما در مرحله ارزیابی و محک زدن به چشم بیاد، اما بعد از اینکه تونستیم از آزمونهای اولیه بگذریم و مورد تائید و قبول واقع بشیم، همه چیز تغییر میکنه. علاقه اولیه باعث میشه دو طرف زمان بیشتری رو با هم و در کنار همدیگه باشن و به تدریج اشتیاق و کنجکاوی فروکش میکنه و همه چیز عادی میشه. اونوقت دیگه شاید دلیلی برای پنهان کردن ناراحتی‌ها، دلخوری‌ها، خصوصیتهای بد و فرو خوردن خشم و عدم بروز عصبانیتها نباشه ..

قالب و نحوه بروز خشم و ناراحتی آدمها با هم خیلی متفاوته، اما خیلی کم پیدا میشه کسی که در هنگام بروز خشم و ناراحتی، زشت و کریـه و غیر قابل تحمل نباشه. درسته که وقت عصبانیت و دلخوری، عاقلانه فکر کردن و مدیریت خشم و ناراحتی مشکله، اما انگار همه ما در اینجور مواقع از یک سری قالب‌های رفتاری از پیش تعین شده استفاده میکنیم که معمولاً قالبهایی هست که از پدر و مادر و نزدیکانمون الگو گرفتیم. فکر میکنم میشه این قالب‌ها رو عوض کرد و با انتخاب شیوهء بهتر بروز خشم و ابراز ناراحتی، این همه تنفر انگیز نبود ..

همیشه بدترین لحظه‌های یک رابطه برای من زمانی بوده که با عصبانیت و ناراحتی و دلخوری‌های طرف مقابل روبرو شدم و لحظه لحظه خُرد شدن و ویران شدن همه خوبی‌ها رو با چشم خودم شاهد بودم. اینکه چطور یک انسان زیبا و دوست داشتنی خودش رو به لجن میکشه و دیگه چیزی براش مهم نیست، تنها می‌خواد چیزی رو نابود کنه تا آرومتر بشه، و همیشه اون چیزی که نابود میشه، وقار، بزرگواری، شخصیت و انسانیت آدمهاست. خیلی سخته که مجبور باشی زشت و زشت‌تر شدن کسی رو شاهد باشی و هر کاری یا کمکی که بکنی به زشت‌تر شدن اون کمک میکنه و یک دنیا زیبایی و خوبی جلوی چشمهات میسوزه و کاخ عشق و علاقه‌ات که به چه زحمت و امیدی ساخته بودی، پیش نگاهت فرومی‌پاشه و تو هیچ کاری نمی‌تونی بکنی. خیلی لحظه دردناکیه ..

و بعد فکر میکنی که چرا اینجوری شد .. چرا؟ .. و به این نتیجه میرسی که شاید عوضی انتخاب کردی، شاید زود قضاوت کردی، نشناختی، ظاهربین بودی، ساده گرفتی و تنها شــیفته یک عوضی شدی .. و این توهین خیلی بزرگی به خود آدمه. این توهین دردناکی به عقل و شعور و شخصیت خود آدمه که با یک شناخت غلط یا ناقص، باعث ضربهء بدی به احساسات خودش شده و شاید یه جورایی در مورد خودش مرتکب جنایتی شده و باید مکافاتی پس بده ..

هر لحظه مواجه بودن با ناراحتی و اندوه خیلی آدمها، مثل کفّاره دادن میمونه، کفاره گناهی که نکردی و خیلی از آدمها یا نمی‌فهمن و یا براشون مهم نیست که نباید تقاص ناراحتی‌ها و عقده‌هاشون رو از عزیزانشون بگیرن و چقدر سخت و احمقانه است عزیز داشتن اینجور آدمها ..

در مورد خودم همیشه بروز خشم و عصبانیت، برام دردسر ساز بوده و باعث ناراحتی خیلی‌ها شدم. چیزی که مدتهاست سعی میکنم مدیریتش کنم. اما وقتی ناراحت هستم و توی غار تنهایی‌هام خزیدم، اگه کسی برای دلجویی بیاد، اجازه میدم دستم رو بگیره و منو بیرون ببره و من رو باز شاد کنه و شاد بشه از اینکه تونسته کمکم کنه ..

شاید بشه اون قالب‌ها رو عوض کرد ..

شاید بشه همون ابتدا آدمها رو بهتر شناخت ..

باور کن ..

توضیح بر واضحات

baffled — Thu, 31 Dec 2009 03:40:18 GMT

در مورد پُست قبل، تنها چیزی که فکر می‌کنم گفتنش بهتر از نگفتن باشه اینه که همه ما می‌تونیم و باید قبل از شروع یک رابطه، ذهن و دل خودمون رو با وسواس و حس مسئولیت، از همه خاطره‌ها و ناراحتی‌ها بشوریم و پاک کنیم. درسته که هر کس مسئول احساس خودشه و اگر کسی ما رو دوست داشته باشه باید مشکلات و گرفتاری‌ها و خصوصیاتِ بد ما رو هم همراه با همه خوبی‌هامون بپذیره و قبول کنه، اما خیلی بی‌انصافیه که تقاص بدی‌های یک نفر و دلتنگی‌ها و خاطرات و عقده‌هامون رو از یک نفر دیگه بگیریم. بهتره وقتی هنوز از تاثیر بد یا خوب یک رابطهء متلاشی شده بیرون نیومدیم و یا نمی‌تونیم روح و روان خودمون رو از هر چه که گذشته پالایش کنیم، به هیچ وجه خودمون رو درگیر یک رابطه تازه نکنیم و تا حدی نسبت به دل و احساس نفر جدید مسئول باشیم، هر چند که خودش از روی نادونی و جّوگیر شدن همه اینها رو ابتدای کار بپذیره و فکر کنه میتونه مرهمی باشه و پایمردی کنه ..

اصلاً می‌خواستم در مورد یه مطلب دیگه چیزهایی بنویسم که کلاً یادم رفت !

باور کن ..

چشم و گوش .. بسته یا باز ؟

baffled — Tue, 29 Dec 2009 03:59:18 GMT

پونزده ساله که بودم، وقتی فیلمهای پــرونـو نگاه میکردم افسوس می‌خوردم که زن به این خوشگلی، به این ماهی، به این خوش هیکلی، .. میتونست از بین بهترین مردا چه شوهر خوبی انتخاب کنه، اونوقت اومده داره کثافت کاری میکنه، بعدش خدا میدونه تو پاچه کدوم مرد بدبختی میره !!!

در عصـر جاهلـیت دخترا سـه دسته بودن: دخـترای بد، دخـترای خـوب، و دخـترای Case ازدواج ! .. دخترای خوب به درد دوسـت دخـتر شدن میخوردن ولی شایسته ترفیع به مقام شامخ همسری نبودن چون یکی از شروط و خصوصیات دختر واجد شرایط برای ازدواج اینه که تا قبل از ازدواج با هیچ مردی هیچگونه رابطه‌ای اعم از فیزیکی، عاطفی، نزدیک، دور، مستقیم، معکوس، عشقـی، جنـسـی و غیره .. نداشته باشه و مثل یک لوح سفید، پاک دست نخورده بیاد تو حجله تا شوهر گرامی طی مراسم با شکوهی این لوح پاک رو شخصاً بـریـنـه توش ..

سپس عـصر روشنـفکری رسید و مردها به این نتیجه رسیدن که بهتره بجای ازدواج با دوست دخـتر دیگران، با دوست دختـر خودشون ازدواج کنن. در مراحل بعدی که به این سالهای اخیر میرسه، می‌بینیم که زنهای مطلقه از محبوبیت و مطلوبیت بیشتری نسبت به سایر رقبا رنج میبرن! .. دوشیزگی دیگه متاعی نیست که مثل اون روزها، رونق بازار تشکیل خانواده باشه و بجز مذهبی‌ها و قدیمی‌ها، دختری خودش رو معطل شب زفاف نمیکنه. از طرفی ما مردها هم دیگه حساسیت و غیرتی روی اونچه که گذشت، نداریم و بیشتر به اینچه که پیش روست اهمیت میدیم. حتی راستش خیلی از ما ترجیح میدیم بجای ازدواج با یه دختر آفتاب و مهتاب ندیده و بچه بزرگ کردن و یاد دادن الفبای رابطه، با یه آدم بزرگ باتجربه ازدواج کنیم که سرد و گرم چشیده و آب‌بندی شده باشه اصطلاحاً !

بـبیـنـین، فرقی نمیکنه که ما در عصر جاهلیت باشیم یا در عصر روشنفکری، در هر حال قسمت اعظم نگرش ما به زن، یک نگرش جــنسـیه و در همه حال هم کلی توجیهات انسان گرایانه و فراجنـسـیتی برای عقایدمون داریم. حقیقتِ قشنگیه نـــه؟

خب .. حالا میرسیم به انقلاب نو، عصر من در آوردی ناشناخته‌ای که مخترعش شخص شخیص پرهامه و به این میگن یک عقبگرد تاریخی بزرگ:

اگه یه روزی گوشام دراز بشه، با دختری ازدواج خواهم کرد که رنگ مرد ندیده باشه و ندونه به چی میگن آفتاب و به کی میگن مهتاب. با دختری ازدواج خواهم کرد که به معنای واقعی کلمه باکـره باشه: جسمی و روحی. با دختری ازدواج خواهم کرد که هِهر رو از پـِر تشخیص نده، حتی اگه برای یافتن این دختر مجبور بشم به دورافتاده‌ترین روستاهای افغانستان سفر کنم. به جان خودم دیگه خسته شدم از رویارویی با دخترهایی که تیکه تیکه‌های دل لامصبشون رو هزار جا جا گذاشتن و هر بار که با هم هستیم، با دیدن یه منظره، شنیدن یه ترانه، چشیدن طعم یه خوردنی یا نوشیدنی، استشمام یه رایحه و .. ناگهان خاطره‌ای از یه عشق نافرجام توی ذهن شلوغشون زنده میشه و دلشون پر میشه از یاد و غصه‌هایی از یک مرد ناتمام دیگه. بــعله .. دلم نـمی‌خواد با دختری رویارو باشم که حالا بعد از یه عالمه تجربه‌های تلخ، محتاط و حسابگر شده و خوب میتونه من رو با قبلی‌ها مقایسه و ارزیابی کنه. نـمی‌خوام مجبور باشم سالها فرچه به دست ذره ذره آب بشم تا شاید بتونم گند و کثافت‌های خشک شده‌ای رو که دیگرون به دل یه دختر زدن با صبوری پاک کنم و گره‌ها و عقده‌هایی رو که یه مشت مرد احمق‌تر از خودم توی ضمیرش ایجاد کردن با چنگ و دندون باز کنم. نـمی‌خوام سنگ صبور اشک‌ها و بی‌قراری‌های دردآور کسی باشم که دوستش دارم ولی غصه‌ها، دریغ‌ها، دلتنگی‌ها، آرزوها و کاشکی‌هاش از دیگرون و مال دیگرونه. نـمی‌خوام هر شب با زنی معاشقه کنم که چشمهاش رو بسته و چیزهایی رو از گذشته‌ها به خاطر میاره .. هراس انگیز، دردناک، شیرین، پرهیجان، داغ، داغِ داغ، داغِ داغِ داغ ..

( – آآآآآآه بـــــــههههـــزاد .. .. .. - بی‌شرف من پرهامم، بهزاد کدوم خریه؟ )

نـمی‌خوام تاوان گناه و اشتباه‌های دیگرون رو پس بدم. وقتش رو ندارم. زندگی خیلی کوتاهه و توی این فرصت کم، میـخوام تک ستاره باشم تو آسمون زندگی یه نفر. تک ستاره‌ای که همهء ارزشش به تـــک بودنشه نه شدت و انـدازهء درخشش و تابناکی و توانش ..

باور کن ..

خوشبختی

baffled — Sat, 26 Dec 2009 04:01:18 GMT

برگرفته از سمینار دکتر هولاکوئی با همین عنوان ..

خوشبختی یک احساسه که از دو طریق میتونه حاصل بشه: اول از طریق حواس و دوم از طریق فعالیتهای درونی از قبیل تفکر و اندیشه. فکر بد، به خودی خود موجب ناراحتی و احساس بد میشه و ذهن انسان قدرتی داره که میتونه با فکر بد انسان رو تا مرز غم و اندوه ببره. خوشبختی یک احساسه و این حرف به یکباره رد میکنه که پدیده‌های خارجی موجب خوشبختی انسان میشن. و در حقیقت عوامل خارجی تنها میتونن زمینه ساز خوشبختی باشن.

احساس خوشبختی در همه انسانها در هنگام تجربه مطلوب یا Optimal Experience رخ میده. در واقع اگر طیفی رو فرض کنیم که یک سر اون وضعیت کسل بودن و سر رفتن حوصله از انجام کاری هست و طرف دیگه اون اضطراب و نگرانی تنش شدید در اون کار، انسان خوشبخت جایی در میانه این طیف داره، جایی که به مقدار زیاد نیرو و دانایی و توان فیزیکی و روانی اون رو بکار گرفته و از جانب دیگه وضعیتی انگیزشی قوی برای بهتر انجام شدن اون کار وجود داره. این وضعیت همون وضعیت مطلوبه که در اون هر فرد همواره سعی میکنه رکورد خودش رو بشکنه (و نه رکورد دیگرون رو) و هر روز بهتر و بهتر بشه.

تجربه مطلوب از انجام دادن کاری حاصل میشه که پنج شرط داره : اول آزادانه انتخاب بشه و نه بر مبنای اجبار، دوم آگاهانه باشه نه بر مبنای تعصب، سوم عاشقانه باشه و زمینه‌های عاطفی و محبت در اون باشه، چهارم سازنده باشه و نه ویرانگر، پنجم انسانی و عمومی (یا Universal که در همه زمانها و مکانها و برای همه درسته) باشه.

یکی از راه‌های ایجاد خوشبختی کنترل خبرهایی هست که از از بیرون یا از درون به انسان میرسه. در واقع انسان باید بتونه اخباری رو که اندوه و ناراحتی میاره وارد سیستم درونی خودش نکنه و برای اینکار لازمه که انسان بتونه کنترل فکر خودش رو بدست داشته باشه که هر جایی که خواست حرکت نکنه.

برای کنترل فکر وجود سه شرط لازمه: اول اینکه محیط زندگی انسان باید تا حدودی با اهداف آدم همخوانی داشته باشه و انسان درگیر یک شغل نامناسب، ازدواج غلط، مکان زندگی نامناسب، و .. نباشه و اگه هست خودش رو از این وضعیت بیرون بکشه. دوم اینکه ضمیر ناخودآگاه انسان و عقده‌ها و آسیب‌های روانی حاصله از دوران کودکی شناخته بشه و تاثیر نیروهای درونی و ناآگاه بر انسان به حداقل برسه. سوم اینکه انسان بتونه انرژی روانی خودش رو در اختیار داشته باشه. انرژی روانی انرژی‌ای هست که به ما اجازه میده کارهای مختلف رو انجام بدیم و این نیرو معمولاً خودش رو توی چند تا پدیده تقسیم میکنه: حس، احساس، تفکر و اندیشه، تخیل و تصور، ارزیابی، قضاوت، تصمیم گیری، عمل و رفتار، حافظه. انرژی روانی به زبان ساده یعنی توجه و تمرکز. اگر کسی بتونه توجه و تمرکز خودش رو در اختیار داشته باشه میتونه موفق به کنترل اخباری بشه که وارد سیستم درونی انسان میشن. توجه و تمرکز موجب میشه که انسان از درگیر بودن به گذشته و آینده و اضطراب و افسردگی و خشم و درد و .. دور باشه.

در واقع دو عامل ایجاد ناراحتی در انسانها یکی زمان و دیگری مردم هست. انسان در کودکی تصمیم میگیره که یا با مردم باشه یا بر مردم و یا بی مردم که به ترتیب تبدیل به شخصیتهای مهرطلب، سلطه‌طلب و انزوا طلب میشه. با ایجاد توجه و تمرکز انسان میتونه مردمان و زمان رو از پیش پای ذهنش برداره و درد و اضطراب و خشم رو از خودش دور کنه و به خودش بپردازه.

خوشبختی کنترل لحظه به لحظه خودآگاه هست و کسی که موفق به این کار نشه سعی در کنترل دیگران و حرکت دادن اونها به سمت هدفها و آرزوهای خودش خواهد کرد.

پنج عاملی که به ایجاد خوشبختی و بهبود کیفیت زندگی انسان کمک میکنن عبارتند از: اول کار مناسب، دوم رابطه و زوج مناسب، سوم سلامتی، چهارم هوش و عقل و دانش، پنجم پول و توانایی مالی.

لینک دانلود فایل صوتی به حجم ۱۵ مگابایت: دانلود

پ.ن.: از این پنج تا عامل آخری فقط چهارمیش نصیب ما شده که انگار کافی نیست. هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم!

حــقه باز

baffled — Wed, 23 Dec 2009 08:30:05 GMT

دوست داشتن از پشت فنس، از پشت سیم‌خاردار، از پشت صدها کیلومتر جاده، از پشت فاصله‌ها، .. حتی از روی لباس خواب ابریشمی نازک ..

اینا چیزایی نبود که پرهام اونها رو منطقی و عاقلانه بشمره و کسی رو مجاز به اینکار بدونه ..

اما ببین این الاغ رو ..

تازه دستهاش هم رو هم ول کرده ..

اینا ...

باور کن ..

پ.ن.: دهنش سرویسه .. شک ندارم !

والـــــــــدِ بـــرون

baffled — Tue, 22 Dec 2009 09:53:18 GMT

درست سه چهار ساعت بعد از انتشار پُست قبلی، دایی لیلای عزیز درحالی که یه‌وری روی صندلیش لم داده بود، باز هم خیلی مودبانه و طوری که دلم نشکنه بعد از نیم ساعت مقدمه چینی که من با تو خیلی دوستم و من به تو خیلی نزدیکم و دوست باید آیینه دوست باشه و همیشه باید از انتقادهای سازنده استقبال کرد و تو دیگه یه آدم بالغ و با شعوری و میدونم که درک میکنی و .. اعلام کرد که: "پرهام لطفاً دیگه از این کـ...شعرها ننویس. خیلی جفنگ و احمقانه است و از شکل و شمایل شعر خیلی فاصله داره. وقتی شعر بلد نیستی و نمیتونی شعر بگی، چرت و پرت ننویس. حرفهاتو همون معمولی بگی بهتره .." و من هم در حالی که اشک شوق تو چشمام حلقه زده بود به دایی گفتم: "دایی جون، هیچکی مثل تو منو درک نکرد. از شما چه پنهون خودم هم فهمیده بودم که توی شعر نوشتن و اصلاً توی نوشتن خیلی افتضاحم. چشم دایی .. دیگه غلط بخورم اگه از این شکرا بخورم .."

بعـله .. به همین سادگی و خوشمزگی یه دوست میتونه تاثیر مثبت و پایدار و زیبایی بر ذهن آدم بزاره تا اشتباه‌ها و خطاهامون تکرار نشه و جایی خجل و شرمنده نباشیم.

حالا که رسیدیم به اینجا خالی از لطف نیست بگم اگه دوست دارید مورد توجه یک زن باقی بمونید هرگز، تاکید میکنم هـــرگـــز هیچ و باز هم تاکید میکنم هــیـــچ نوع انتقادی اعم از سازنده، مخرب، کوچیک و بزرگ از ایشون نکنید و اجازه بدین همون جوری که هستن باقی بمونن و صد البته اگه بتونین با ظرافت از همون عیب و ایرادهای فـــاحش، تعریف و تمجید هم بکنید که دیگه نونتون توی روغن زیتونه ..

در حالت بعدی که خیلی هم مهمه، شما میتونید انتخاب کنید که یک Jerk باشید. ما خارجی‌ها میگیم Jerk شما رو نمیدونم. در اینصورت هر عیب و ایرادی رو که از مخاطبتون به ذهنتون میرسه خیلی راحت و سلیس و روان و با انتخاب تندترین و زننده‌ترین جملات ممکن، در حضور دیگران بیان کنید. البته باز هم بگم که اصلاً لزومی نداره از کلمات وقیح استفاده بشه. جمله و معنی مهمه. لطفاً حتی اگه یه Jerk هم هستین اصالت و وقار خودتون رو حفظ کنین. البته اگه دارین! ناگفته نمونه که متاسفانه باز هم بعضی از زنها دیوونه‌وار Jerkها رو می‌پسندن. راستش رو بخواین اون اصالت و وقار نکته انحرافی ماجراست ..

خُب اینا رو گفتم که یه خورده سرگرم بشین. حالا هم میخواستم یه خواهشی در مورد این کامنت‌ها که زحمت میکشید میزارید بکنم، اول هم نوشتم، بعدش خوندم، بعدش روم نشد، پاکش کردم ..

لطفاً .. خواهش می‌کنم ..

پ.ن. : عکس هم دایی جون زحمت کشیدن و با دوربین من از خودشون گرفتن. یعنی مثلاً می‌خواستن حس تعجب رو بازسازی کنن. نمیدونم تا چه حد موفق بودن البته ..

نـــــــــم نــــــــــمــــــــــــک

baffled — Mon, 21 Dec 2009 04:21:18 GMT

باز هـم همـان ..

قافـیـه وزن

ملـودی هارمـونـی،

ترانـه

شگفتـــی خلســـه رضـــا ..

به کمینـگاهـم ..

نمی‌آیـد

نمی‌گذرد

شوق هســت

عـــمق نیســـت

حماقــت هســت

با غـــــــــــــش

صـاف هرگز ..

نمی‌شـود

که نمی‌شـــود

پـــُر از صـدا ..

صـدای تـــــــو ..

خاطـــرت امــــا ..

نمی‌ماند

نمی‌خـواهد

شانه‌هــایم دستــهایم

سرگردان ..

به فریادم بـــاز ..

نمی‌رســد

نمی‌شنـود

بوی هیـــــــچ

عطر ِ هیـــــچ

ستـون بــه ستـون تـار بــه تـار

فرجـــــی نیز ..

نمی‌کند

نمی‌تـواند

قسمــــــت نیســت سرنوشــــــت نیســـت

هر چه بافتم

هر که در خـــیـــــالم ..

در خیـــــــــال ...

بغـــــض نیســت

اشــــک نیســت

شرمش از مــا ..

رخ بر نمی‌تابد

نمی‌داند ...

معـنی هســــــت

مقصـــود نیســــت

بر دلــــت شایـــد ..

نمی‌نشیند

نمی‌یـابد

باز هم همان ..

قافـیه وزن

ملـودی هارمـونی

ترانه ..

عریــــانی‌ام را ..

نمی‌پوشاند

نمی‌شمرد

قافیه

وزن

ملودی

هارمونی

ترانـه ..

زنده باد پــریـــود

baffled — Sat, 19 Dec 2009 05:07:18 GMT

جایی در نهج‌البلاغه، علی آقا می‌فرماید که زنها در دین و عقل و بخت کامل نیستن به این دلیل که در زمان قاعدگی از انجام فرایض دینی معاف هستن و شهادت دو زن برابر شهادت یک مَرده و زن نصف مرد از میراث برخورداره. البته خطبه‌ها و جمله‌های قصار زیاد دیگری هم در نکوهش زنان از این قبیل بزرگان نقل شده که همگی اونها زیر یک مشت تعریف و تمجیدهای مرسوم آخر شب و وقت هماغوشی، که ایضاً اونها هم در تاریخ و کتب ثبت شده، ماست مالی شدن و خلاصه در دین مبین اسلام بهشت صاف صاف رفته زیر پای مادران و چیزی گیر زنها نمیاد بجز اینکه اگه بچه‌های خوبی باشن و از نُه سالگی به بعد اینقدر غر نزنن، شاید بتونن در بهشت موعود، دوش بدوش ملائک جـیگر بارگاه و صد البته باز هم مادران محترم و عزیز، به سرویس دهی موئمنان راستین مشغول بشن و خلاصه حالی به حولی .. ان الله مع صابرین و ..

فکر میکنم سرجمع سرنوشت خوبی باشه !

شما نظرتون چیه ؟

بگذریم .. وارد مباحث عقیدتی نشیم که بعضی‌ها اصلاً دوست نمی‌دارن !

میخوام نظر شما رو به چکیده یک مقاله قدیمی علمی از خودم جلب کنم:

اون وقتها که برای دونستن تعداد دندون‌های اسب، تنها مرجع معتبر کسب دانش، کتب تاریخی و اندیشه‌های بزرگان بود و نه یک اسب حیّ و حاضر، مانند سایر برادران و خواهران بر این باور استوار بودم که زنها در هنگام عادت مشهور ماهیانه یا همون ماهانه، موجوداتی بسیار پلید، کثیف، تندخو، نجس و غیر بهداشتی هستن که نه تنها باید اونها رو توی مساجد راه نداد و بهشون دست نزد، بلکه باید تا زمان ترک این عادت زشت و ناپسند ، اونها رو مثل جزامی‌ها توی یک دخمه‌ای، قفسی، سردابی، چیزی حبس کرد تا عقل به سرشون بیاد و آدم بشن. سالها بعد که یواشکی برای اثبات این باورها با در دست داشتن چند اسب جوان .. ببخشید چند زن جوان، دست به آزمایش علمی زدم، به نتایج جالبی از این قبیل رسیدم:

یک- عادت ماهانه تا سن پنجاه سالگی قابل ترک کامل، دایم، قطعی و بدون بازگشت نیست.

دو- اگر اصرار داشته باشیم که این عادت رو ترک کنن، با تلاش زیاد میشه بصورت موقت و در دوره‌های نُه ماهه این عادت رو چند بار در طی عمر از سرشون پروند، ولی بعد از این مدت باز هم عادت میکنن. رجوع شود به بند یک.

سه- خونریزی تحت این شرایط، یک عمل ناپسند، جنایتکارانه، تعمدی و ناشی از قساوت قلب نیست.

چهار- خون مذکور در صورت رعایت بهداشت توسط فرد عادتی و همچنین عدم وجود بیماری و عفونت، بدون بو، برنگ قرمز روشن، رقیق و صاف، کاملاً استریل و یه عالمه خوب و دوست داشتنیه.

پنج- در صورتی که فرد معتاد .. نه .. ببخشید فرد عادت کرده، نخواد رفتارهای احمقانه و وحشیانه از قبیل پاچه گرفتن رو با وقوع این رخداد توجیه کنه، افراد عادت دار قادر و مجاز به برقراری روابط اجتماعی کاملاً درست و ورود به هر محل در هر زمان می‌باشند، حتی حضور در صحنه اون هم در برابر دشمن.

شش- باز هم بر خلاف باور عامه، در بیشتر موارد میل زیبای جـنـسی در زمان حضور این عادت، کمتر که نمیشه هیچ، بلکه بیشترتر هم میشه و تازه باز هم بر خلاف باور عامه مبادرت به خاک تو سری در این زمان و در صورت رعایت اصول بهداشتی خیلی هم کیف داره. وای آدم یه جور خوبی میشه ! خــــــون !! خون صلح طلبانه !!!

هفتم- استفاده از لوله‌های تامپون بجای نوار محترم بهداشتی جهت بند آوردن خون در موضع آسیب دیده، بر خلاف تصور ما آقایون اصلاً هم حالش بیشتر نیست و زنهامون خوششون نمیاد یه چیزی بیست و چهار ساعت اون تو باشه. البته این مطلب رو خودم دوست داشتم شخصاً در بوته آزمایش بزارم که متاسفانه امکاناتش نیست.

هشتم- عادت مذکور که با ماه‌های قمری بصورت پیش فرض یا همون Factory Default خودمون تنظیم شده، با تقویم شمسی یا میلادی همخوانی نداشته و تازه در بیشتر مواقع حتی از همون تقویم قمری هم پیروی نمیکنه که در این صورت عادت نامنظم تلقی شده و ما مردها رو بیشتر از زن‌ها دچار آشفتگی و پریشانی خاطر میکنه.

نهم- این عادت باز هم تاکید می‌کنم در صورت رعایت بهداشت، یکی از بهترین، مفیدترین و زیباترین عادتهای بشر در طول تاریخ بوده و هست حتی اگه فرد مبتلا در طول عادت از کمر درد و دل درد، دولا و سه‌لا راه بره و گلهای قالی رو گاز بگیره. و من در همین جا بعنوان یک مرد عضو جامعه مدنی حمایت بی‌چون و چرای خودم رو از این عادت سازنده بر سر هر کوی و برزن فریاد کشیده و تازه درخواست می‌کنم زمانش رو هم بیشتر کنین.

در پایان به منظور اصلاح و گسترش فرهنگ، پیشنهاد میکنم در صورت برخورد با یک خانم محترمی که مثل سگ وحشی و بی‌شعور و بی‌ادب و گستاخ و بدبو و سرد مزاج هست، از همین صفتهای خوبی که در مورد مردهای اینچنینی بکار میره از قبیل ***، ***، ***، ***، *** و *** ، استفاده گردیده و واژه مقدس پــــریــــود به گند کشیده نشه.

از اینکه وقتتون رو به من دادین سپاسگزارم.

پـریــودتون مستدام ..

راستی .. تا یادم نرفته باور کنین ..

پ.ن. : در خصوص این پُست عکسی تهیه نکردم (آخه عرض کردم که متاسفانه بنده پــریــود نمیشم) ..

پ.ن. ۲ : راستی میدونین که در اخبار و احادیث و تاریخ اومده که تنها زن بزرگ اسلام از عادت ماهانه بری بوده ..... زیـــــــــــپ ......

همـدلی یـا همــزبانی ؟

baffled — Tue, 15 Dec 2009 20:14:18 GMT

احساس خیلی خوبی دارم. انگار بعد از مدتها چیزی جایی گیر نکرده و همه چیز به خوبی و سلامتی در حال رفت و آمده. چند روز گذشته هم مثل چند سال گذشته خیلی حرف زدم، .. خیلی زیاد. حرف زدن یکی از کارهای لذت‌بخشه که با کمک اون میتونم افکارم رو مرتب و منظم کنم و چه بسا بعد از سه ساعت بیان افکارم، ناگهان به نتیجه‌ای می‌رسم که با سه ماه فکر کردن هم نمی‌تونستم.

اما شرط اصلی این چالش، داشتن یک شنونده خوب هست که با سوال‌های بموقع و بیان دیدگاه‌های خودش درباره موضوع، به باز شدن این گره‌های ذهنی کمک کنه و هیچ کس نمی‌تونه اینچنین شنونده‌ای باشه بجز کسی که خودش هم با همین گره‌ها و گیرها دست به گریبان باشه و اون وقت یک همفکری متقابل و صمیمی شکل میگیره که حس دوست داشتن یکی از عوارض جانبی اون خواهد بود ..

دوستت دارم شنونده عزیز همفکر .. تو .. تویی که فنر بدست، سیخ و سمبه‌هاتو توی رگه‌های پیچ در پیچ و رسوب زده فکر من فرو می‌کنی و .. سرانجام به من آرامش میدی ..

باور کن ..

حـق آب و گـل

baffled — Mon, 14 Dec 2009 19:42:18 GMT

خـاک دسـت‌های کــویــری

سُــرمهء چــشم‌های بارانـــی