بدون عنوان

درود

چند روز بود که می‌خواستم از دوستانی که با کامنت‌هاشون یه عالمه به من محبت کردن و سعی کردن منو قانع کنن که دوباره بنویسم، تشکر کنم. من دیگه حرفی برای نوشتن ندارم. خیلی از حرف‌هایی رو هم که تا بحال توی این وبلاگ نوشتم به دلیل اینکه خودم دیگه قبولشون ندارم، حذف کردم. امیدوارم هرگز هیچ کس از من و افکار من توی راه و روش زندگیش الگوبرداری نکرده باشه. من اشتباهات زیادی کردم و خواهم کرد. هشت ماه گذشته برای من به بلندی هشت سال گذشته. زندگی پستی و بلندی‌ها و بازی‌های زیادی داره. الان خیلی خوب و خوشبختم. خیلی راضی‌ام. خیلی زندگی رو دوست دارم.

باز هم از محبت‌های همه پاسگزارم

بدرود

 

قسمت نظرات بعد از گذشت چند هفته، خودبخود تأئیدی میشه. ضمناً اینجا یه روزی بزرگترین پناه و مأمن من بوده. درک کردن این موضوع کار سختی نیست.